«Αποδημητικό»

Ποιήμα της Χαρά Ναούμ Μεσάνυχτα Κλωσάω ραγισμένα ποιήματα Όταν χειμωνιάζει φοβάμαι μην ξεπεταχτούν πρόωρα από τ’ αυγό τους και ξενιτευτούν στο κρύο Τα χέρια μου δυο υπερμεγέθεις κλεψύδρες ασφυκτιούν στην αποθήκη Κρύβομαι εδώ και μήνες Δεν έχω όνομα ταυτότητα τρίχωμα ευκαιρίες απογόνους-θηλαστικά Με κυνήγησαν πολύ Έτρεξα όσο κρατούν δυο φτέρνες πεινασμένης λέαινας Και τώρα προσπαθώ […]

«Ο δρόμος κάτω από το λιμάνι»

Ποιήμα του Αλέξιου Μάινα Κι αν υπήρχαν πουλιά (τότε) φωνές χαμένων πουλιών. Γιατί η κούραση θα φέρει πάλι την άγνοια. Οι μέρες περπατήσαν αργά συρθήκαν κακοτράχαλα κάτω απ’ τη ζέστη μέσα στον άλλο ήλιο αυτόν της δίψας μας αφήσαν να κυλήσει σαν χαλίκι ο φόβος τους στα δρομάκια ο φόβος που πιστέψαμε πως είναι η […]

«Μεταναστευτικά πουλιά»

Ποιήμα του Κυριάκος Συφιλτζόγλου πάσχει είπαν η χώρα από αιμορραγική νόσο αδύνατη άνοιξη και πονοκέφαλος –εξάνθημα η φιλοξενία μια νύμφη του κακού καιρού από τη Σενεγάλη κοιμήθηκε στα Αντικύθηρα είναι και ο ύπνος μια άμυνα απέναντι στο δρόμο το περιβάλλον δεν είναι και τόσο φυσικό ανώριμα θηλαστικά ανώριμα θηλάζουν τι κι αν είμαστε οι καλύτεροι […]

«Τα νερά του μετανάστη»

Ποιήμα του Ζαφείρη Νικήτα Κάθε μέρα η Φάτου ξεκινά το φιλόδοξο ταξίδι: από την πατρίδα της (τη Λιβερία) φτάνει στα σύνορα με τη Σιέρα Λεόνε δεύτερη πατρίδα της, γιατί εκεί ζει η οικογένειά της Όταν η μια πλευρά ανοίγει τα σύνορα η άλλη, όχι σπάνια, τα κρατά κλειστά Όμως η Φάτου δεν πτοείται – στο […]

«Οι μετανάστες της θλίψης»

Ποιήμα του Θανάση Χατζόπουλου Η θλίψη ακατοίκητη ψάχνει τους μετανάστες της Όπως έφυγαν για ν’ αστράφτει Απ’ το κενό, το άδειο της σπίτι Με τις ίδιες κινήσεις της ψυχής Σαν ν’ άλλαξαν δρόμο και να ’στριψαν σ’ ενός μικρού Παράδρομου την ιστορία για ν’ αγοράσουν Της μέρας το ψωμί, ένα καρβέλι στα δύο Μίλια θολά […]

«Πρόσφυγες»

Ποιήμα του Γιώργου Χουλιάρα Από την άλλη πλευρά της φωτογραφίας γράφω για να θυμάμαι όχι το πού και πότε αλλά ποιος Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία Τίποτε δεν μας άφησαν Να πάρουμε μαζί μας Μόνον αυτή τη φωτογραφία Αν τη γυρίσετε από την άλλη θα με δείτε Εσύ είσαι στη φωτογραφία, με ρωτούν Δεν ξέρω […]

«21ος αιώνας προ της προσδοκώμενης έννοιας Άνθρωπος»

Ποιήμα του Γιάννη Σκληβανιώτη Όταν η θάλασσα απόθεσε τεμάχιο νεκρής νήπιας σάρκας στον αιγιαλό των χρηματιστηριακών δεικτών οι αξίες των μετοχών μεταβλήθηκαν αναλόγως με την άρθρωση παρήγορου λόγου των δημοκρατικά εκλεγμένων ανθρωπόμορφων κτηνών και των απανταχού ευτραφών ρασοφόρων οι οποίοι με τον οβολό του βελάζοντος ποιμνίου των πιστών προς άφεση των αμαρτιών του νεκρού νηπίου […]

«Στην ξενιτιά της γλώσσας»

Ποιήμα του Παντελής Μπουκάλας Τυχαία ώρα. Τυχαία πλατεία. Τυχαία Ελλάδα. Πάντως Κυριακή, τότε που δέεσαι το χρόνο να ειρηνέψει. Στα παγκάκια, μισοί να κάθονται, μισοί ανεβασμένοι. Αλβανοί. Τώρα μιλάνε δυνατά και ξαναβρίσκουν όσα έκρυψε φοβισμένος ο καιρός της σιωπής. Ξενιτεμένοι μες στη γλώσσα τους. Οι εδραίοι δεν της αποδίδουν σημασία, Καν δεν τη διακρίνουν Γι […]

«Πρόσφυγες»

Ποιήμα του Ντίνου Σιώτη Πολλοί απ’ αυτούς που σταμάτησαν δεν ήξεραν πού έβγαζε ο δρόμος, άλλοι ψάχναν για το λιμάνι, άλλοι ρωτούσαν για το σταθμό, ένας σκυφτός κούρδιζε το ρολόι του σταματημένο εδώ και μέρες, άραγε τι τον ένοιαζε η ώρα; ήταν πρωί, ο ήλιος σηκωνόταν κι όλα μυρίζαν άλλη μια σκάρτη μέρα. Πηγή: http://www.andro.gr/empneusi/top10-poihmata-gia-tous-prosfuges-kai-metanastes/3/

«Πρόσφυγες στην άμμο»

Ποιήμα του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου Νύχτωνε στην Ελ Μίνα και πυκνή σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας κι αντάμωνε το κάστρο· ολημερίς ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό σα μουδιασμένο ζώο Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο έφεγγαν χέρια, […]